Hasret ve Çocukluk
Küçükken en çok neyi sevdiğimi hatırlamaya çalışıyorum.
Bakkalda kocaman bir çukulata vardı,maket.Onu severdim.mesela.Hayallerimin kocaman çukulatasını severdim.Ben küçükken bitmeyen bir fıstıklı dondurma hayal ederdim.
Sonra sonbahar gelince parktaki yaprakları toplamayı çok severdim.Onları yastık,yatak yapar,üzerinde evcilik oynardım,alt komşunun becerikli, tombul kızı ile..O sararmış yaprakların üzerinde çıtırtılarla uyumayı yada uyuyormuş gibi yapmayı severdim.Ben küçükken sonbarın üzerinde uyuymayı çok severdim.
Akşamları annemin ufak yatağıma getireceği sütü beklerken havada uçuşan gölgelerle konuşmayı severdim.Onlara 'Sakin olun dostlarım,annem sütü getirecek ve uyuyacağız'derdim.Sıcacık süt bardağı o kadar güzel kokardı ki!Ben uçuşan gölgelerden bile kıskanırdım ama yinede severdim onlarla konuşmayı.
Battaniyem vardı 15yaşımda ayrıldığım,ayrılmak zorunda bırakıldığım.Onunla yatar onunla kalkardım.Oyuncak bebeklerimi bile ona sarmaya kıyamazdım.Kimse dokunamazdı ona kokusu dünyanın en güzel kokusuydu.
Bakkal amcaya en çok şeker almak için giderdim birini bitirir diğerini yerdim hiç durmadan.
Masallarıda severdim babamın sesinden.Her masalda kahraman ben olup, şatolara tırmanırdım.Kötü cadıları hiç sevmezdim.'Ben büyüyünce zavallı Rapunzeli kurtaracağım' sözünü vermeyi severdim babama...
Yüreğimi yokluyorum,küçükken sevdiğim kadar çok sey yok hayatımda.Çocukluğum,yaşayamadığım parçaları ile sanki bir zebani,başımın üzerinde dikiliyor ve şimdinin eksiklerini hatırlatıyor.Mahrem hatıralarda yüzdüğüm o karanlık başlangıç nerede?Ben renkli şekerlerimi,battaniyemi ve uçuşan dostlarımı istiyorum.O çukulataya hiç doyamadım ve hangi yatağa uzansam yerimi yadırgıyorum.
Çünkü sonbahara uzanmayı özlüyorum.
Gözyaşlarım gözlerimde
Kendimi Çok Özlüyorum...
0 yorum yazılmıştır